Niverance - Deel 6

Hoofdstuk XI — De reconstructiecel

 

De dag na Morels bezoek ontving ik een officiële convocatie van een overheidsdienst waarvan ik nog nooit had gehoord:

'Federale Cel voor Sociaal-Structurele Reconstructie (FCSR).
Aanwezigheid verplicht. Locatie volgt.'

FCSR. Geen website. Geen adres. Geen historiek.
Een naam die duidelijk een rookgordijn was.

De bijeenkomst vond plaats in een gebouw dat vroeger een postkantoor was geweest.

Binnen zaten zes mensen aan een lange tafel.
Geen naamplaatjes.
Geen digitale apparatuur.
Alleen papieren dossiers, alsof elektronische sporen te riskant waren.

Een vrouw met een korte, militaire snit opende:

“U hebt materiaal in bezit dat niet langer bestaat.
Hoe hebt u dit verkregen?”

Ik gaf geen details.
Dat kon niet.
Bovendien was het niet waar: ik had het niet verkregen — het had mij gevonden.

De man rechts van haar sloeg een dossier open.
Mijn naam stond bovenaan.
Daaronder: een overzicht van mijn onderzoeksinteresses, reizen, publicaties, maar ook dingen die ik nooit had ingevoerd in enig systeem.

Zoals de exacte data waarop ik het Sumatramateriaal benaderd had — zelfs vóór het werd geblokkeerd.

“Uw profiel suggereert dat u vatbaar bent voor niet-lineaire structuren,” zei hij.

“Niet-lineaire structuren?” vroeg ik.

“Patroonvorming buiten verticale modellen,” zei de vrouw.
“U begrijpt dat dit politiek gevoelig is.”

En toen kwam het:

“We willen dat u ons vertelt wat u weet over cyclusvorming binnen alternatieve gemeenschapsmodellen.”

Cyclusvorming.
Een term die alleen voorkwam in de notities van S.

Ik keek hen aan.
Zij wisten méér dan ze wilden toegeven.
Maar ze wisten niet genoeg — anders hadden ze mij niet nodig.

"Ik wil eerst weten,” zei ik langzaam, “in welke hoedanigheid u dit vraagt.”

De vrouw glimlachte ijskoud.

“Als vertegenwoordigers van de staat.”

Morel had gelijk gehad: stilstand trekt aandacht.

“U wordt verwacht,” zei de man,
“ons te informeren zodra u toegang krijgt tot bijkomende gegevens.”

“En als ik dat weiger?”

Ze vouwde haar handen samen.

“Dan beschouwen wij uw functie als beëindigd.”

“Welke functie?” vroeg ik.

Ze wisselde een blik met de anderen.

En toen zei ze:

“De functie die u nog niet hebt geaccepteerd.”

Na de bijeenkomst ging ik rechtstreeks naar huis.
Thuis keek ik naar de enveloppe die Morel op tafel had gelegd.
Zijn instructie was duidelijk geweest: pas wanneer ik niet meer onderscheidde wat ontdekt was van wat onthouden was.

Ik zette mij neer en keek naar de kaart van Grand-Lieu.
Toen zag ik het — de lijnen van het meer klopten niet.

Niet de vorm. Die was correct.

Maar de diepte-index, de hydrologische zonering viel me nu pas op: er stond een heel klein gebied aangeduid als bewoonbaar terrein.

Een plateau, net hoog genoeg om droog te blijven.

Precies waar La Virette lag. Precies waar de gemeenschap nooit officieel had bestaan.

Ik pakte mijn bril en hield de kaart tegen het licht.

Toen zag ik het, midden in die zone stond één woord:

'Cycle 2 — interrompu.'

De onderbreking was geen mislukt experiment.
Ze was ingegrepen.