Verdriet heeft geen vervaldatum
Sommige verliezen laten zich niet uitwissen. Niet door de jaren, niet door nieuwe ervaringen en evenmin door de goedbedoelde raad om het verleden eindelijk achter je te laten.
Want herinneringen houden zich niet aan een kalender.
Soms volstaan enkele maten muziek om iets wakker te maken waarvan je dacht dat het allang tot rust was gekomen.
Neem I Almost Lost My Mind, vertolkt door Saffire – The Uppity Blues Women.
Een blues die de ontreddering na het verlies van een geliefde bijna tastbaar maakt. Niet alleen door de woorden, maar vooral door de manier waarop melodie en stem iets uitdrukken waarvoor gewone taal tekortschiet.
En dan, bijna als een onverwacht antwoord, Catwalk Symphony van The Maestro & The European Pop Orchestra.
Een totaal andere wereld. Een hoger tempo, een levendiger ritme, een melodie die de aandacht weer naar buiten richt.
Het verdriet verdwijnt niet. De herinnering evenmin.
Maar de zwaarte wordt wat lichter.
En dan klinkt Trouble in Mind van Larkin Poe.
Rauw, energiek, een tikje opstandig. Muziek die zich niet neerlegt bij braafheid of berusting.
Alsof er plotseling een stem opstaat die zegt: het leven heeft me misschien niet gespaard, maar daarom hoef ik me nog niet gewonnen te geven.
Drie muzikale werelden. Drie verschillende emoties.
Verdriet. Verzachting. Opstandigheid.
Misschien schuilt daarin een bijzondere eigenschap van muziek. Ze kan ons terugbrengen naar wat we verloren hebben, ons helpen om weer aansluiting te vinden bij het leven van vandaag, en soms zelfs een vleugje tegendraadsheid wakker maken.
Dat is geen wondermiddel en zeker geen universeel recept. Ieder mens beleeft verlies anders. Niet iedereen vindt troost in dezelfde muziek, en niet elke herinnering laat zich verzachten.
Maar voor wie het herkent, kan zo'n muzikale opeenvolging iets wezenlijks betekenen.
Het eerste nummer geeft het verdriet een stem. Het tweede geeft het leven opnieuw wat beweging. Het derde herinnert ons eraan dat we ook nog mogen dwarsliggen.
Want er bestaat een verschil tussen aanvaarden wat gebeurd is en je neerleggen bij alles wat daarop volgt.
Je kunt niet altijd kiezen wat het leven je aandoet. Maar je kunt soms wel kiezen hoeveel zeggenschap je het daarna nog geeft.
En daartussen ligt een gedachte die misschien meer waard is dan alle goedbedoelde raad:
Je hoeft niet te vergeten wat je verloren hebt om opnieuw te kunnen genieten van wat er nog is.
Want verder leven is niet hetzelfde als achterlaten.
En af en toe eens hartgrondig FOERT! zeggen tegen wat ons klein probeert te krijgen, kan daar best bij horen.
— Grijze Sater
Geen enkele overtuiging krijgt vrijstelling van kritiek. Ook die van het algoritme niet.
Saters Dwarsliggers - column 8 november 2026